Program stanovanja i trajne integracije izbeglica 

autori: Zoran Abadić, arh. Dušan Milovanović, aps.arh / saradnik : Olja Jovanović, arh. lokacija: Valjevo, Srbija
klijent : JP "Opštinska stambena agencija" , Društvo arhitekata Valjeva, SAS
investitor : UN-HABITAT, Ministarstvo za kapitalne investicije RS, Vlada Italije, ITEA Institut
projektovano : 10/2005 / realizovano : 05/2007
nagrade : prva nagrada na Javnom konkursu za Idejno arhitektonsko rešenje , Grand Prix 30.Salona arhitekture u Beogradu, 2008.

Realizovani stambeni objekti su rezultat zauzetog stava, savremeni odgovor na funkcionalne zahteve, oblikovanje i estetizaciju čime je u osnovi definisana jedna vrsta poželjnog standarda. 
Izvedeni objekti predstavljaju prostorno programski model, u odnosu na lokaciju, njene prostorne mogućnosti i programske zahteve, za formiranje određenog broja stanova različite strukture niske predračunske vrednosti od 320€/m2.
Koncept proizvodnje 35 stambenih jedinica u dva objekta znači jedan standard stanovanja koji je u ovom slučaju realizovan sa ograničenim budžetom, materijalnim i finansijskim sredstvima u kontekstu lokalne sredine.
Osnovna stambena jedinica namenjena je i dimenzionisana za stanovanje porodice od dva, tri ili četiri člana ukupne neto površine od 25-50 m2.
Objekti su jedna vrsta omotača, udobnog smeštaja sa svojstvom samoodrživosti, sklonište za predviđenu socijalnu kategoriju stanovništva.
Podvedeni su pod jasnu i racionalnu arhitekturu, čiste funkcionalne, prostorne šeme sa povoljnim odnosom površina stvarnog stambenog prostora i komunikacija koje su svedene na minimum. 
Univerzalnost korisnika, tehničke norme i pravila za projektovanje kao i pitanje zadatog standarda samo sa aspekta cene izgradnje opredelilo je prostorno programski koncept po kojem su objekti projektovani što jednostavnije, što racionalnije, što ekonomičnije. 
U objektima se danas stanuje na određeno vreme pod određenim uslovima i ugovorom.
Iako, po svojoj fizičkoj pojavnosti objekti u postojećem okruženju deluju skladno, teško bi bilo zamisliti veći kontrast, a da se granica mere u arhitekturi u jednom trenutku ne pomeri.

Naselje Sretena Dudića i Novo naselje, obe u Valjevu, različite po fizičkoj strukturi, komunikacijama, vizuelnim i funkcionalnim, bez prednosti jedne nad drugom.
Lokacije različitih fizionomija, obe na marginama centralnog gradskog jezgra, definisale su prostorno programski koncept sa suštinski bliskim arhitektonskim elementima.

Naselje Sretena Dudića

Bruto građevinska površina 1184.00 m2
Neto korisna površina 1075.20 m2
Spratnost objekta P+3
Broj stanova 24
Broj parking mesta 12+24

Sastavljen od dve simetrične celine sa nezavisnim komunikacionim vertikalama, povezane u kompaktnu celinu jednostavne forme i likovnog izraza. 
Objekat je pasivan volumen sive boje, zaobljenih ivica, koji igrom otvora i senke, odsustvom suvišnog postaje najizraženija prisutna forma.
Stubovima odignut od tla, sa dva bočna prilazna stepeništa, svoj kontakt sa terenom ostvaruje rampama, što doprinosi da kuća lebdi bez krute veze sa terenom. 
U pojedinim fragmentima objekat podseća na usidreni brod koji je tu neko vreme, i sa uvek novim “putnicima”.
Odignut nivo prizemlja od tla stvara poziciju u kojoj su stanovi na tom nivou nezavisni a preko predbašta svoj kontakt sa terenom ostvaruju neposredno i direktno.
Visok nivo podzemnih voda, opredeljuje koncept da se kuća u zoni suterena ne zatvori i tako obezbedi provetrenost najnižeg nivoa i bonus prostor za otvoreno, natkriveno parkiralište, sušenje veša ... 
Stanovanje kao pakovanje života se u ovom primeru čita na svim nivoima

Novo naselje

Bruto građevinska površina 588.50 m2
Neto korisna površina 514.90 m2
Spratnost objekta P+2
Broj stanova 11
Broj parking mesta 11+8

Kompaktna struktura, monovolumen sa jednim centralnim stepenišnim jezgrom, hodnikom i 11 stanova od prizemlja do drugog sprata. 
Svoju likovnost kuća ostvaruje u vizuelnom i fizičkom kontaktu, stalnoj komunikaciji sa prirodom, čime je postignut pun smisao rešenja. 
Objekat je bele boje, osnovne kubične forme koja u prostoru deluje istovremeno neutralno i intenzivno.
Geometrijska jednostavnost u samom konceptu čini kuću nepogrešivom u svom izrazu.
Vertikalni prozori od poda do plafona su potreba za stalnom komunikacijom unutrašnjeg i spoljašnjeg sveta.
Želja da se potisne osećaj izolovanosti, već pripadnosti u punom smislu bez vremenskog ograničenja.
Bela boja na fasadi upotrebljena kao simbol neuprljanosti, početka i standard za “novi” život.
Kontakt kuće i terena ostvaren je na nivou lođa, “utisnutih dvorišta” u osnovni volumen, sa idejom reinterpretacije jednog od karakterističnih arhitektonskih elemenata tradicionalne porodične kuće.
Unapređenje življenja se čita od koncepta do upotrebne vrednosti koju kuća ima i danas daruje stanarima.